Posts mit dem Label Fische werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label Fische werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

Juli 08, 2015

Gente di Mare



"Leute des Meeres" nenne ich die Collage, die während der heißen Tage entstanden ist. Geheimnisvolle Wesen, die ihre Flossen an die Hauswand gelehnt haben.

Es ist eine kurze Stippvisite beim Volk der Zweibeine.

Schweigend, sprachlos, zu sehen, ob es Neues gibt ...


ob die Rosen noch blühen ...


ob neue Wichtel eingezogen sind ...


"Gente di Mare" lieben Gedichte und schmökern gerne ein wenig hier und da. Finden eines von Eva Strittmatter heute besonders schön:

Sprachlos

Erst kennt man sich mit den Worten nicht aus
Und später nicht mehr mit dem Leben.
Noch immer ist es das selbe Haus.
Doch nun sieht man den Abgrund daneben.

Also wie sich halten? Von Tag zu Tag
Seine Pflicht tun. Doch was ist die Pflicht?
Wir sind nicht mehr sicher. Wir urteilen zag.
Und was kommt, das wissen wir nicht.

Von Altersweisheit keine Spur.
Der Sinn ist nicht zu verstehen.
Eine kleine Güte. Ein Lächeln nur.
Und einfach weitergehen.


(Eva Strittmatter, Liebe und Haß. Die geheimen Gedichte)
* * * * *
Ich wünsche Euch gütige Tage, und Lächeln, das die Tage schön macht.
Eure Erika



Mai 31, 2015

Kunstsinnige Fischsimpelei

nenne ich diese Collage. 
Bücherfische schwimmen im Meer der feinen kleinen Insel Bücher. 
Plaudern blubbernd über dieses und jenes 



Sie ist gedacht für die Mai Challenge der art-journal-journey.  



Die beiden Gastgeberinnen Susi und Valerie freuen sich über Eure Besuche!




Ghislana sammelt auf ihrem Blog Jahreszeitenbriefe Bilder von Baumfreunden. 
Mit einem Augenzwinkern sende ich den Schnullerbaum aus Winsen (Luhe) in die illustre Runde der Baumschönheiten. 



Als ich ihn entdeckt habe, war ich so begeistert, dass ich leider kein Bild von der ganzen Krone gemacht habe.




Tada, Schnuller in luftiger Höhe und feine Häkeleien, erfreuen die Augen der Passanten. Eine wunderbare Idee. Der Baum steht vor dem "Familienbüro" der Stadt Winsen. Passt doch, oder?




Habt noch einen feinen Sonntag und einen guten Start in die neue Woche, 
den neuen Monat!

Eure Erika


















April 12, 2015

Es bleibt bei den Fischen

die heute die Geschichte von "Von den Fischer un siine Fru" (Von dem Fischer und seiner Fau) erzählen. Ihr kennt sicher das Märchen von dem Fischer, der einen Butt fing und ihn wieder frei ließ. Und von seiner Frau Ilsebill, die so gerne mehr vom Leben wollte als das, was sie hatte ...





Manntje, Manntje, Timpe Te,
Buttje, Buttje in der See,
myne Fru de Ilsebill
will nich so, as ik wol will.


Einen solchen magischen Fisch wünsche ich mir auch hin und wieder. Und keine Frage, würde ich nicht so maßlos sein, wie des Fischers Frau ... oder doch?
Der Fisch heute ist für Susi´s und Valerie´s Art Journal Journey, deren Thema in diesem Monat Lieblingssprüche und -zitate ist.


Art Journal Journey

Einen weiteren Liebling im Frühlingsalphabet habe ich von Heidi, von meinsonnentagebuch.blogspot.de/erhalten. Ihr zauberhaftes Frühlings-H machte meine Woche schön! Vielen Dank, liebe Heidi, Dein H und das Kuvert sind so herrlich gestaltet, dass ich mich doch auch mal an diese Technik wagen möchte.




Für des Frühlings Worte hat Michaela ihre Netze ausgeworfen und sammelt sie im Müllerschen Fischteich. 
www.muellerinart.blogspot.de
Ich gehe weiter fischen, will Sonnenstrahlen-Fische fangen, weiter an der Puppe Ilsebill arbeiten. Gestern Abend war es bis weit nach 20.00 Uhr hell und ich habe mich gefreut, die Zeit nähend unter dem Dach  verbringen zu können.


Habt eine schöne Woche, mit all den schönen Dingen, die Ihr im Frühling liebt.


Habt es fein!

Eure Erika 



PS: Hier kopiere ich noch das ganze Märchen von dem Fischer und seiner Frau rein. Gefunden habe ich es auf Wikipedia. Es kommt aus dem Pommerschen und wurde erstmal von Philipp Otto Runge niedergeschrieben. Die Gebrüder Grimm haben es dann in ihre Sammlung der Kinder- und Hausmärchen aufgenommen und einer breiten Öffentlichkeit zugänglich gemacht.


Plattdeutsche Version von 1812


Von den Fischer und siine Fru.

Daar was mal eens een Fischer un siine Fru, de waanten tosamen in’n Pispott, dicht an de See – un de Fischer ging alle Dage hen un angelt, un ging he hen lange Tid. Daar satt he eens an de See bi de Angel un sach in dat blanke Water, un he sach ümmer na de Angel – daar ging de Angel to Grun’n, deep unner, un as he se heruttreckt so haalt he eenen groten Butt herut – de Butt sed’ to em: „ick bidd di, dat du mi lewen lettst, ick bin keen rechte Butt, ick bin een verwünscht’ Prins, sett mi wedder in dat Water un laat mi swemmen“ – Nu, sed’ de Mann, du bruukst nich so veele Woord’ to maken, eenen Butt, de spreken kan, hadd ick doch woll swemmen laten. Daar sett’t he en wedder in dat Water, un de Butt ging fuurts weg to Grun’n un leet eenen langen Stripen Bloot hinne sich.
De Mann averst ging to siine Fru in’n Pispott un vertellt eer, dat he eenen Butt fangen hadd, de hadd to em segt, he weer een verwünscht’ Prins, doon hadd he em wedder swemmen laten. „Hest du di den nix wünscht?“ sed’ de Fru. – „Nee! sed de Mann, wat sull ick mi wünschen?“ – „Ach! sed’ de Fru, dat is doch övel, ümmer in’n Pispott to wanen, dat is so stinkig un dreckig hier, ga du noch hen un wünsch uns ne lütte Hütt!“ den Mann was dat nicht so recht, doch ging he hen na de See, un as he hen kamm, so was de See gans geel un grön, da ging he an dat Water, staan, un sed:

„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje! Buttje in de See!
Mine Fru, de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
Daar kam de Butt answemmen un sed’: „na wat will se denn?“ – „Ach! sed’ de Mann, ick hev di doch fangen hätt, nu sed’ mine Fru, ick hadd mi doch wat wünschen sullt, se mag nich meer in Pispott wanen, se wull geern ne Hütt hebben.“ – „Ga man hen, sed de Butt, se is all daar in.“ –
Daar ging de Mann hen, und siine Fru stund in eene Hütt in de Döör, un sed to em: „kumm man herin; sü, nu is dat doch veel beter!“ Un daar was eene Stuwe un Kamer un eene Köck daar in, un da achter was een lütte Gaarn mit allerhand Grönigkeiten un een Hoff, da weeren Höner und Aanten. „Ach, sed de Mann, nu willn wi vergnögt lewen“ – „Ja, sed de Fru, wi willnt verjöken.“
So ging dat nu wol een acht oder veertein Daag, daar sed’ de Fru: „Mann! de Hütt wart mi to eng, de Hoff un Gaarn is to lütt, ick will in een grot steenern Slott wanen; ga hen tum Butt, he sall uns een Slott schaffen.“ – „Ach Fru, sed de Mann, de Butt hett uns erst de Hütt gewen, ick mag nu nich all wedder kamen, den Butt mügt et verdreeten.“ – „I watt, sed de Fru, he kann dat recht  good, un deet dat geern, ga du man hen!“ Daar ging der Mann hen un siin Hart was em so swar; as he awerst bi de See kam, was dat Water gans vigelett un grag un dunkelblag, doch was’t noch still, dar ging he staan un sed:
„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje, Buttje in de See!
Mine Fru, de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
„Na! wat will se denn?“ sed de Butt. – „Ach, sed de Mann, gans bedrövd, mine Fru will in een stenern Slott wanen.“ – „Ga man hen, se steit vör de Döör“ sed de Butt.
Daar ging de Mann hen un siine Fru stund vör eenen groten Pallast. „Sü Mann, sed se, wat is dat nu schön!“ Mit des gingen se tosamen herin, daar weeren so veel Bedeenters, un de Wände weeren all blank, un goldne Stööl un Dische weeren in de Stuw, un achter dat Slott was een Gaarn un Holt, woll eene halve Miil lang, daar in weren Hirsche, Reeh un Hasen, un up den Hoff Köh- un Peerdställ. „Ach! sed de Mann, nu willn wi ook in dat schöne Slott bliwen, un tofreden sin!“ – „Dat willn wi uns bedenken, sed de Fru, un willn’t beschlapen.“ Mit des gingen se to Bed. Denn annern Morgen waakt de Fru up, dat was all Dag: da stödd’ se den Mann mit den Ellbagen in de Siid, un sed: „Mann stah up, wi möten König warden över all dat Land.“ – „Ach! Fru, sed de Mann, wat wulln wi König warden, ick mag nich König sin;“ na denn will ick König sin. – „Ach! Fru, sed de Mann, wo kannst du König sin, de Butt mügt dat nich doon“ – „Mann, sed de Fru, ga stracks hen, ick möt König sin.“ Daar ging de Mann un was gans bedrövd, dat sin Fru König warden wull. Un as he an de See kamm, was se all gans swartgrag un dat Water geert so van unner up. Daar ging he staan un sed:
„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje, Buttje in de See!
Mine Fru, de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
„Na wat will se denn?“ sed de Butt. – „Ach! sed de Mann, mine Fru will König warden“ – „Ga man hen, se is’t all,“ sed de Butt.
Daar ging de Mann hen, un as he na den Palast kamm, da weren daar so veele Soldaten un Pauken un Trumpeten, un siine Fru satt up eenen hogen Troon van Gold un Demant un had eene grote goldne Kroon up un up beiden Siiden bi eer daar stunden sös Jumfern,  ümmer eene eenen Kops lütjer as de annre. „Ach, sed de Mann, bist du nu König?“ – „Ja, sed se, ick bin König.“ Un as he eer so ne Wile anseen had, so sed he: „ach Fru! wat lett dat schön, wenn du König bist, nu willn wi ook nich meer wünschen.“ – „Nee Mann, sed se, mi duurt dat all to lang, ick kan dat nich meer uthollen, König bin ick, nu möt ick ook Kaiser warden!“ – „Ach! Fru, sed de Mann, wat wullst du Kaiser warden?“ – „Mann, sed se, ga tum Butt, ick wull Kaiser sin“ – „Ach Fru, sed de Mann, Kaiser kan he nich maken, ick mag den Butt dat nicht seggen.“ – „Ich bin König, sed de Fru, un du bist min Mann, ga gliik hen!“ Da ging de Mann weg, un as he so ging, dacht he: „dit geit un geit nicht good, Kaiser is to utverschamt, de Butt ward am Ende möde.“ Mit des kamm he an de See, dat Water was gans swart un dick, un et ging so een Keekwind äver hen, dat dat sik so köret; daar ging he staan un sed:
„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje, Buttje in de See!
Mine Fru, de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
„Na wat will se denn?“ sed de Butt. – „Ach sed he, min Fru will Kaiser warden.“ – „Ga man hen, sed de Butt, se is’t all.“ Daar ging de Mann hen, un as he daarkamm, so satt siine Fru up eenen seer hogen Troon, de was van een Stück Gold, un had eene grote Kroon up, de was wol twee Ellen hoch, bi eer up de Siiden dar stunnen de Trabanten, ümmer een lüttjer as de anner, von den allergrötsten Risen, bett to den lüttsten Dwark, de was man so lang, as miin lüttje Finger. Vor eer dar stunden so veele Fürsten un Graven, da ging de Mann unner staan, un sed: „Fru! bist du nu Kaiser?“ – „Ga, sed se, ick bin Kaiser.“ – „Ach! sed de Mann, un sach se so recht an, Fru wat lett dat schön, wenn du Kaiser bist.“ – „Mann, sed se, wat steist du daar, ick bin nu Kaiser, nu will ick äwerst ook Papst warden.“ – „Ach! Fru, sed de Mann, wat wist du Pabst warden, Pabst is man eenmal in de Christenheit.“ – „Mann, sed se, ick möt hüüt noch Pabst warden.“ – „Ne Fru, sed he, to Pabst kan de Butt nich maaken, dat geit nich good.“ – „Mann, wat Snak, kan he Kaiser maken, kan he ook Pabst maken, ga fuurts hen!“ Daar ging de Mann hen, un em was gans flau, dee Knee un de Waden flakkerten em, un buten ging de Wind, un dat Water was, as kaakt dat, de Schep schoten in de Noot un dansten un sprungen up de Bülgen, doch was de Himmel in de Midde noch so’n beeten blag,  awerst an de Siden, daar toog dat so recht rood up as een swaar Gewitter. Dar ging he recht vörzufft staan un sed:
„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje, Buttje in de See!
Mine Fru, de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
„Na, wat will se denn?“ sed de Butt. – „Ach! sed de Mann, miin Fru will Pabst warden.“ – „Ga man hen, sed de Butt, se is’t all.“
Daar ging he hen, un as he daar kamm, satt sine Fru up eenen Tron, de was twee Mil’ hoch, un had dree groote Kroonen up, un um eer da was so veel van geistlike Staat, un up de Siden bi eer, daar stunden twee Reegen Lichter, dat grötste so dick un groot as de aller grötste Torm, bet to dat alle lüttste Köten-Licht[3]. „Fru, sed de Mann, un sach se so recht an, bist du nu Pabst?“ – „Ja, sed se, ick bin Pabst!“ – „Ach! Fru, sed de Mann, wat lett dat schön, wenn du Pabst bist; Fru, nu wes tofreden, nu du Pabst bist, kanst du nix meer warden.“ – „Dat will ick mi bedenken, sed de Fru, daar gingen see beede so Bed, awerst se was nich tofreden un de Girigkeit leet eer nich slapen, se dacht ümmer, wat se noch wol warden wull. Mit des ging de Sünn up; ha, dacht se, as se se ut den Finster so herup kamen  sach, kann ick nich ook de Sünn upgaan laten?“ daar wurd se recht so grimmig, un stödd eeren Mann an: „Mann ga hen tum Butt, ick will warden, as de lewe Gott!“ de Mann was noch meist im Slaap, averst he verschrack sich so, dat he ut den Bed feel. „Ach! Fru, sed he, gaa in di un bliw Pabst.“ – „Ne, sed de Fru, un reet sich dat Liivken up, ick bin nich ruhig, un kan dat nich uthollen, wenn ick de Sünn un de Maan upgaan see, un kan se nich ook upgaan laten, ick möt warden, as de lewe Gott!“ – „Ach Fru, sed de Mann, dat kan de Butt nich, Kaiser un Pabst kan he maken, awerst dat kan he nich.“ – „Mann, sed se, un sach so recht gräsig ut, ick will warden as de lewe Gott, gaa gliik hen to’m Butt.“
Dat fuur den Mann so dörch de Gleder, dat he bewt vör Angst; buten awer ging de Storm, dat alle Böme un Felsen umweigten un de Himmel was gans swart, un dat dunnert un blitzt; daar sach man in de See so swarte hoge Bülgen as Barg’ un hadden baben all eene witte Kroon von Schuum up, da sed he:
„Mandje! Mandje! Timpe Te!
Buttje, Buttje in de See!
Mine Fru de Ilsebill,
Will nich so, as ick wol will.“
„Na wat will se den?“ sed de But. – „Ach! sed he, se will warden as de leve Gott.“ –  „Gah man hen, se sitt all wedder in’n Pißpott.“ Daar sitten se noch hüt un dissen Dag.




März 20, 2015

Fischers Fritzeline geht fischen ...

bei der Frühlings mail art 2015. Die Frühlingspost ist eine Aktion von Michaela Müller und Tabea Heinicker. Beide haben in diesem Frühjahr eingeladen, mit Buchstaben zu spielen, zu malen, zu schreiben, zu nähen ... Die Buchstaben des Wortes  "Frühling" werden jeweils in einer Gruppe gestaltet. 
Mein Buchstabe ist das "Frühlings-F". So ist die Idee zu Fischer´s Fritzeline entstanden.


Ich habe acht Klappkarten mit Aquarellfarben gestaltet.


Na ja, eigentlich habe ich auf Aquarellpapier gemalt und dieses dann auf und in die grünen Karten geklebt. Mich hat das Frühlingsgrün in Variationen angesprochen. Und gerade stelle ich fest, dass ich kein Foto von der Klappkarte im Ganzen gemacht habe. Das werde ich am Wochenende mit meinem Exemplar nachholen.



Acht mal Fritzeline, hier noch im Block und acht mal Frühlings-F in Grün und Türkis, mit Fisch an der Leine. 


Hier kann man ein wenig das Hintergrundgrün der Klappkarte erkennen. 





Ganz herzlich möchte ich mich bei Euch, liebe Martina und Tabea, für Eure Gastfreundschaft bei Euren Mailart-Projekten bedanken. Wieder gibt es tolle Inspirationen, tolle Künstlerinnen und Künstler und mannigfaltige Variationen dieses Frühlings zu bestaunen, zu bedenken und zu befreuen. Ich freue mich sehr auf die kommenden Wochen, auf die Post in meinem Briefkasten.

Ihr Lieben, das war es schon in aller Kürze. Ich bin gerade sehr im Garten unterwegs. Obstbäume wurden gepflanzt - als Nachfolgerinnen für die alte Zeder. Beerenobst und Kräuter kamen hinzu und auch ein paar Stauden. Das Wetter war so traumschön, wie meine Knochen jetzt schmerzen. Und irgendwie sind die Tage viel zu kurz für soviel Gartenglück und Frühling. 


Ich wünsche Euch allen ein sonnig schönes Frühlingswochenende.  

Habt es fein!


Eure Erika









August 13, 2014

Lunaria

heisst die Schöne. Mondpflanze.
Bezaubert mich schon viele Jahre und ist nun
 auch in meinen Garten eingezogen.

Herrliche Silbertaler, die mich an Fischschuppen erinnern, habe ich gesammelt, getrocknet, in´s Journal geklebt,

und mit Aquarellfarbe zum Mondfisch gemalt. 




Vervielfältigt und gemustert

schwimmen sie mit sommerlichen Grüßen zum Mustermittwoch,

zu Michaela, zum Mustermittwoch nach Müllerin Art.


Schwimmen mit lieben Grüßen zu Euch,
und wünschen schöne Sommertage!

Habt es fein!